Bazı insanlar için bir fotoğraf bile çok değerli olabiliyor. Çünkü o fotoğraflarda sevdikleriyle birlikte mutludur. Çünkü o fotoğraflar, hafızalarına kazılı hatıralardır. İnsanlar değişir ancak hatıralar sonsuza dek aynı kalır.. Bu yüzden o fotoğraflara her baktığında buruk bir mutluluk kaplar içini…

 İnsan en çok o anları özlüyor zaten. Hayatı boyunca sevdiği insanla hep aynı karede olmak istiyor, kendini onun yanında mutlu hissetmek istiyor. Zaman ilerledikçe o fotoğrafların değeri de artıyor. Ama zaman götürdüğü şeyleri geri getirmesini bilmiyor..

 Mesela en sevdiği fotoğrafı hep yanında taşıyor. En mutsuz olduğu zamanlarda o fotoğrafa bakıyor. O fotoğrafa her baktığında geçmişe hasret dolu sözler geçiriyor içinden, yutkunuyor ama konuşmuyor. Keşke dolu cümleler dökülüyor dudaklarından. O fotoğrafı kitabının arasına koyuyor ya da masasının üzerinde şirin bir çerçevede konuk ediyor onu. Hiçbir zaman yırtıp atamıyor, atsa üzülür çünkü. Atsa pişman olur bu yaptığından..

 O fotoğrafa gözü gibi bakıyor çoğu zaman. Sevdiğiyle geçmişten kalan tek hatırası odur çünkü. Bu yüzden değerlidir, bu yüzden hayatının mutlu bir parçası gibi görür onu. Bazen de tek tesellisi o oluyor. Eliyle fotoğrafa dokunarak anlatıyor o günleri ne kadar özlediğini. En çok da onunla gülmeyi özlüyor. Arkadaşıyla fotoğraf albümünü karıştırırken gözü bu fotoğrafa takılıyor sonra, gözleri doluyor. Ve arkadaşının sorduğu soruya titreyen sesiyle cevap veriyor:

 + Neden o fotoğrafı o kadar çok seviyorsun?

 - Çünkü o fotoğraf onunla benim aynı karede olup, gülümsediğimiz tek fotoğraf. Çünkü o fotoğraf onun bana verdiği en güzel, en kalıcı hediye.. Onu buruşturup atamam.. Bunu yapamam..