Sonra kocaman bir boşluğun kucağına düşüyorsun, kemiklerin birer birer kırılıyor gibi hissediyorsun. Alkolün dibine vuruyorsun,alkol onu unutmaya yetmiyor.Ağlama krizleri geçiriyorsun ama nafile; seni duyamıyor.. Ne hissettiğini, ne düşündüğünü görmüyor. Onun için sıradan birisin çünkü. Onun hayatında varlığın ya da yokluğun hiçbir şey değiştirmiyor. Ölsen üzülür müydü acaba?

 Duygularını sömürüyor anlasana. Böyle duygusuz biri miydin sen? Ne zamandan beri her şeye karşı bu kadar tepkisiz kalıyorsun? O hayatından gittikten sonra her şey değişti, sen değiştin, seninle birlikte herkes değişti.. Eskiden daha sık gülerdin sen.   Güldüğün zamanları özlüyorum biliyor musun. Hiçbir şeyi umursamadan gülümsediğin o günler keşke geri gelebilse.

 İnsan hiç görmediği, dokunamadığı, sesini duyamadığı birini özler mi diye soruyorsundur eminim bana. Özlemez olur mu, bal gibi özlüyor işte. Hem de deli gibi özlüyor. Neden mesajları saklıyor sanıyorsun? Çünkü onlar mutluluk kaynağı. Ondan kalan birkaç hatıra kırıntısını evladı gibi benimsiyor, koruyor onları. Onu her dakika özlediğini adın gibi biliyorsun. Ve onu özlemediğin bir gün bile yok. İnsan her gün, her anında birini özler mi? Özlüyor işte..

 Hayır, bu sen değilsin. Omuzları düşük, suratı beş karış asık insan sen olamazsın. Mutsuz olduğun her an uyku mabedine kaçan sen değilsin. Her şeyi boş verip alkolün dibine vuran, küllükleri sigaralarla dolduran, gözleri kan çanağına dönen insan sen değilsin. Sana bunu o yapıyor, seni yavaş yavaş öldürüyor; tıpkı bir zehir gibi, vücuduna yayılıyor. Engelleyemiyorsun. Keşke bunun da bir panzehiri olsaydı. Ama yok işte. Bu zehrin tesiri bir türlü geçmiyor ki.

 Topla şimdi hayal kırıklıklarını yerden. Tek bir iz bile bırakma. Gözlerimin önünde her geçen gün eriyip gidiyorsun. Mutsuzluğun sancıları her geçen gün artıyor öyle değil mi? Bütün bunlar geçecek, biliyorsun. Yalnızlığın her gün seninle birlikte büyüyecek, bazı günler seni canından bezdirecek. Seni üzgün görmek istiyor, seni üzgün görmesine izin verme. Ruhun acı çığlıklar içinde parçalanadursun sen hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam et. Çünkü ancak böyle baş edebilirsin kendi iç sesinle, kendi mutsuzluğunla, kendi karanlığınla. Çünkü ancak böyle sağ kalabilirsin hayatta..